ភ្នំពេញៈ សិស្សានុសិស្សរាប់លាននាក់នៅទូទាំងប្រទេសកម្ពុជា ត្រូវបានលើកទឹកចិត្តឱ្យកាត់បន្ថយការប្រើប្រាស់ប្លាស្ទិក និងចាប់យកទម្លាប់ទទួលខុសត្រូវចំពោះបរិស្ថាន តាមរយៈយុទ្ធនាការ «ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំមិនប្រើថង់ប្លាស្ទិកទេ» របស់ក្រសួងបរិស្ថាន។ សកម្មភាពបរិស្ថានមួយនេះកំពុងវិវឌ្ឍខ្លួនទៅជាចលនាសង្គមដ៏ទូលំទូលាយ ដែលជំរុញឱ្យមានសាលារៀនស្អាត សហគមន៍ស្អាត និងការយល់ដឹងជាសាធារណៈកាន់តែខ្ពស់ពីកិច្ចការពារបរិស្ថាន។
ថង់ប្លាស្ទិករាប់ពាន់លានថង់ត្រូវបានប្រើប្រាស់ជារៀងរាល់ឆ្នាំនៅលើសកលលោក ដែលក្នុងនោះភាគច្រើនត្រូវបានប្រើប្រាស់ត្រឹមតែពីរបីនាទីប៉ុណ្ណោះ រួចក៏ត្រូវបានគេបោះចោល។ ជាអកុសល សំណល់ប្លាស្ទិកទាំងនោះជារឿយៗបានហូរចូលទៅក្នុងទន្លេ បឹងបួរ ព្រៃឈើ មហាសមុទ្រ និងទីលានចាក់សំរាម វាមិនរលាយ ហើយស្ថិតនៅទីនោះរាប់ទសវត្សរ៍ ឬរាប់សតវត្សរ៍។
ប្លាស្ទិក មានទំនាក់ទំនងយ៉ាងជិតស្និទ្ធទៅនឹងការប្រែប្រួលអាកាសធាតុ ពេញមួយវដ្តជីវិតរបស់វា។ ប្លាស្ទិកភាគច្រើនត្រូវបានផលិតឡើងពីឥន្ធនៈហ្វូស៊ីល។ ចាប់តាំងពីដំណាក់កាលទាញយកប្រេងនិងឧស្ម័ន ការផលិតផលិតផលប្លាស្ទិក ការដឹកជញ្ជូន រហូតដល់ការបោះចោល សុទ្ធសឹងតែបង្កើតនូវការភាយឧស្ម័នផ្ទះកញ្ចក់។ ថង់ប្លាស្ទិកនីមួយៗដែលត្រូវបានផលិត សុទ្ធតែនាំមកជាមួយនូវដានកាបូន (Carbon Footprint)។ រាល់សំណល់ប្លាស្ទិកដែលត្រូវបានដុត ភាយចេញនូវឧស្ម័នកាបូនិក និងសារធាតុបំពុលដទៃទៀតចូលទៅក្នុងបរិយាកាស។បើពិនិត្យមួយភ្លែត ការបដិសេធមិនយកថង់ប្លាស្ទិកមួយ មើលទៅហាក់ដូចជារឿងតូចតាចមួយប៉ុណ្ណោះ បើធៀបនឹងបញ្ហាប្រឈមសកលនៃការប្រែប្រួលអាកាសធាតុ។ ប៉ុន្តែប្រវត្តិសាស្ត្របានបង្ហាញរួចមកហើយថា ការផ្លាស់ប្តូរដែលគង់វង្សយូរអង្វែង ជារឿយៗតែងតែចាប់ផ្តើមពីសកម្មភាពតូចៗដែលអនុវត្តដោយមនុស្សជាច្រើន។ នៅពេលដែលមនុស្សរាប់លាននាក់ផ្លាស់ប្តូរឥរិយាបថ សង្គមនឹងផ្លាស់ប្តូរ។ នៅពេលដែលសង្គមផ្លាស់ប្តូរ ប្រទេសជាតិក៏ផ្លាស់ប្តូរ ហើយនៅពេលដែលប្រទេសជាតិផ្លាស់ប្តូរ ពិភពលោកទាំងមូលក៏នឹងផ្លាស់ប្តូរទៅតាមនោះដែរ។
ក្នុងន័យនេះ សិស្សានុសិស្សស្ថិតក្នុងឋានៈឈានមុខគេមួយក្នុងការដឹកនាំការផ្លាស់ប្តូរនេះ។ សាលារៀន គឺជាទីកន្លែងដែលបង្កើតនូវតម្លៃបណ្តុះនូវទម្លាប់ និងបង្កើតអ្នកដឹកនាំនាពេលអនាគត។ សិស្សដែលរៀនសូត្រពីការទទួលខុសត្រូវចំពោះបរិស្ថាននៅថ្ងៃនេះ នឹងក្លាយជាប្រជាពលរដ្ឋដែលមានមនសិការបរិស្ថានខ្ពស់នៅថ្ងៃស្អែក។ អ្វីដែលកាន់តែសំខាន់ជាងនេះទៅទៀតនោះគឺ សិស្សានុសិស្សមានឥទ្ធិពលលើមនុស្សជុំវិញខ្លួន។ ពួកគាត់បាននាំយកមេរៀនទាំងនេះទៅផ្ទះ ជំរុញឱ្យក្រុមគ្រួសារចាប់យកទម្លាប់ល្អៗ និងបំផុសគំនិតដល់សហគមន៍របស់ខ្លួនតាមរយៈសកម្មភាពផ្ទាល់ខ្លួន។
នេះជាមូលហេតុដែលយុទ្ធនាការនានាដែលលើកទឹកចិត្តសិស្សានុសិស្សឱ្យនិយាយថា «ទេ» ចំពោះប្លាស្ទិក មានសារៈសំខាន់ខ្លាំងណាស់។ គោលបំណងពិតប្រាកដមិនមែនគ្រាន់តែជាការកាត់បន្ថយចំនួនថង់ប្លាស្ទិកដែលប្រើប្រាស់នោះឡើយ។ គោលដៅស៊ីជម្រៅ គឺការបណ្តុះវប្បធម៌នៃការទទួលខុសត្រូវចំពោះបរិស្ថាន។ នៅពេលដែលសិស្សានុសិស្សជ្រើសរើសប្រើប្រាស់ថង់ដែលអាចប្រើឡើងវិញបាន ដបទឹកដែលអាចច្រកទឹកថែមបាន និងជម្រើសដទៃទៀតដែលមានមេត្រីភាពចំពោះបរិស្ថាន ពួកគាត់កំពុងរៀនសូត្រថា ជម្រើសប្រចាំថ្ងៃរបស់ខ្លួន សុទ្ធតែជះឥទ្ធិពលដល់បរិស្ថាន និងអាកាសធាតុ។
នៅពេលនិយាយអំពីការប្រែប្រួលអាកាសធាតុ គេច្រើនតែដេញដោលគ្នាលើដំណោះស្រាយខ្នាតធំ ដូចជា ថាមពលកកើតឡើងវិញ យានយន្តអគ្គិសនី ឧស្សាហកម្មបៃតង និងកិច្ចព្រមព្រៀងអន្តរជាតិនានា។ ទោះបីជាកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងទាំងនេះជារឿងចាំបាច់មិនអាចខ្វះបានក៏ដោយ ក៏សកម្មភាពអាកាសធាតុដ៏មានឥទ្ធិពលបំផុតមួយ អាចនឹងចាប់ផ្តើមចេញពីចំណុចដ៏សាមញ្ញបំផុត ពោលគឺការសម្រេចចិត្តរបស់សិស្សម្នាក់ក្នុងការនិយាយថា «ទេ» ចំពោះថង់ប្លាស្ទិក។ចំណុចខ្លាំងបំផុតនៃសកម្មភាពអាកាសធាតុដែលដឹកនាំដោយសិស្សានុសិស្ស គឺ «ឥទ្ធិពលផលគុណ» (Multiplier Effect) គឺ សិស្សម្នាក់ អាចជះឥទ្ធិពលដល់គ្រួសារមួយ, ថ្នាក់រៀនមួយ អាចជះឥទ្ធិពលដល់សាលារៀនមួយ, សាលារៀនមួយ អាចជះឥទ្ធិពលដល់សហគមន៍មួយ និងសិស្សានុសិស្សរាប់លាននាក់ អាចជះឥទ្ធិពលដល់ប្រទេសជាតិទាំងមូល។ នេះជាមូលហេតុចម្បងដែលយុទ្ធនាការអប់រំ បានក្លាយជាឧបករណ៍ដ៏មានឥទ្ធិពលក្នុងការការពារបរិស្ថាន។ យុទ្ធនាការទាំងនេះធ្វើសកម្មភាពលើសពីការដាស់តឿនឱ្យដឹងខ្លួន ពោលគឺឈានទៅដល់ការផ្លាស់ប្តូរឥរិយាបថជាក់ស្តែង។
យុទ្ធនាការ «ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំមិនប្រើថង់ប្លាស្ទិកទេ» គឺជាឧទាហរណ៍ដ៏គួរឱ្យកោតសរសើរមួយនៃវិធីសាស្ត្រនេះ។ ជោគជ័យនៃយុទ្ធនាការបែបនេះបានផ្តល់នូវមេរៀនដ៏សំខាន់មួយគឺ «សកម្មភាពអាកាសធាតុ មិនមែនតែងតែទាមទារបច្ចេកវិទ្យាស្មុគស្មាញ ឬការវិនិយោគទុនដ៏មហាសាលនោះទេ។ ជារឿយៗ វាចាប់ផ្តើមចេញពីការសម្រេចចិត្តដ៏សាមញ្ញមួយរបស់យុវជនម្នាក់» គឺ ការសម្រេចចិត្តមិនប្រើប្រាស់ថង់ប្លាស្ទិក ការសម្រេចចិត្តរក្សាសាលារៀនឱ្យស្អាត ការសម្រេចចិត្តរើសសំរាមជំនួសឱ្យការដើររំលង និងមើលរំលង និងការសម្រេចចិត្តយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះបរិស្ថាន។ សកម្មភាពទាំងនេះ អាចមើលទៅហាក់ដូចជាតូចតាចនៅពេលធ្វើឡើងដោយបុគ្គលម្នាក់ៗ ប៉ុន្តែនៅពេលរួមបញ្ចូលគ្នា ពួកវានឹងបង្កើតជាឥទ្ធិពលដ៏ជ្រាលជ្រៅបំផុត។
ការប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងការប្រែប្រួលអាកាសធាតុ គឺជារឿងដែលធ្វើសម្រាប់អនាគតនិងអ្នកជំនាន់ក្រោយ។ មនុស្សគ្រប់រូបត្រូវការពារខ្យល់អាកាសដែលពួកគេដកដង្ហើម ទឹកដែលញ៉ាំ ព្រៃឈើដែលស្រឡាញ់ និងបង្កើតឱកាសល្អៗសម្រាប់ក្មេងៗជំនាន់ក្រោយ។ សិស្សានុសិស្ស គឺជាអ្នកដែលត្រូវរងគ្រោះជាងគេ បើអាកាសធាតុត្រូវខូចខាត ព្រោះពួកគាត់ត្រូវរស់នៅលើភពផែនដី ដែលកើតចេញពីការសម្រេចចិត្តរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នានៅថ្ងៃនេះ។ ការជួយជ្រោមជ្រែង និងផ្តល់កម្លាំងចិត្តឱ្យយុវជនចេញមុខការពារបរិស្ថាន គឺជាការវិនិយោគដ៏ឆ្លាតវៃបំផុត ដែលសង្គមជាតិយើងត្រូវធ្វើ។ បញ្ហាប្រឈមផ្នែកអាកាសធាតុ ជួនកាលអាចមើលទៅហាក់ដូចជាធំធេងហួសពីសមត្ថភាព។ ប៉ុន្តែយុទ្ធនាការដែលលើកទឹកចិត្តសិស្សានុសិស្សឱ្យបដិសេធប្លាស្ទិក បានរំលឹកថា ការផ្លាស់ប្តូរដ៏មានន័យពិតប្រាកដ គឺចាប់ផ្តើមចេញពីការទទួលខុសត្រូវរបស់បុគ្គលម្នាក់ៗ។ រាល់ថង់ប្លាស្ទិកដែលត្រូវបានបដិសេធ ជួយកាត់បន្ថយកាកសំណល់។ រាល់សិស្សដែលមានមនសិការបរិស្ថានម្នាក់ ក្លាយជាទូតនៃការផ្លាស់ប្តូរ។ រាល់ទម្លាប់វិជ្ជមានដែលបានចាប់យកនៅថ្ងៃនេះ ជួយកសាងថ្ងៃស្អែកមួយដែលមាននិរន្តរភាពជាងមុន។
សកម្មភាពអាកាសធាតុ មិនមែនត្រឹមតែជាការកាត់បន្ថយការភាយឧស្ម័នប៉ុណ្ណោះទេ។ វាជាការបង្កើតវប្បធម៌មួយដែលគោរពធម្មជាតិ ឱ្យតម្លៃលើការទទួលខុសត្រូវ និងយល់ច្បាស់ថា សូម្បីតែសកម្មភាពតូចតាចបំផុត ក៏អាចរួមចំណែកជួយដល់ភពផែនដីអោយមានសុខភាពល្អជាងមុនផងដែរ។ នៅពេលដែលសិស្សម្នាក់និយាយថា «ទេ» ចំពោះថង់ប្លាស្ទិក ពួកគាត់កំពុងតែនិយាយថា «បាទ/ចាស» ចំពោះបរិស្ថានដែលស្អាតជាងមុន និយាយថា «បាទ/ចាស» ចំពោះអនាគតដែលមាននិរន្តរភាពជាងមុន និងនិយាយថា «បាទ/ចាស» ចំពោះសកម្មភាពអាកាសធាតុ។ នៅពេលដែលសិស្សានុសិស្សរាប់លាននាក់ស្រែកសន្ធប់ពាក្យនេះឡើងជាមួយគ្នា សំឡេងរបស់ពួកគាត់នឹងក្លាយជាកម្លាំងចលករដ៏ខ្លាំងក្លា ដែលអាចផ្លាស់ប្តូរពិភពលោកទាំងមូលបាន៕
